Bronisław Wildstein, ur. 11 VI 1952 w Olsztynie. 1971-1980 student Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, kierunek filologia polska.

W 1973 uczestnik protestu na UJ przeciwko powołaniu SZSP: kolporter ulotek; 1975-1976 organizator na polonistyce (ze Stanisławem Pyjasem i Lesławem Maleszką) nieformalnej grupy zwanej Anarchistami; w 1976 relegowany ze studiów za „obrazę kierownika praktyk zawodowych UJ”, w wyniku protestu zorganizowanego przez kolegów (pod petycją w jego obronie podpisało się prawie 100 osób) przywrócony w prawach studenta. Od jesieni 1976 współpracownik KOR, nast. KSS KOR, współorganizator akcji zbierania podpisów w obronie robotników Radomia i Ursusa i pieniędzy na pomoc dla nich i ich rodzin. Po śmierci swojego przyjaciela S. Pyjasa 7 V 1977 współorganizator tzw. czarnych juwenaliów i Czarnego Marszu w Krakowie, 15 V 1977 współzałożyciel SKS; 18 IX 1977 sygnatariusz Deklaracji Ruchu Demokratycznego; od X 1977 redaktor pierwszego niezależnego studenckiego pisma „Indeks”. Wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany, m.in. 26 III 1980 przed wyborami do Sejmu PRL zatrzymany prewencyjnie, uciekł z budynku MO przy pl. Wolności w Krakowie, wyskakując z 1. piętra. 10-17 V 1980 w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej uczestnik głodówki solidarnościowej z głodującymi w więzieniu Mirosławem Chojeckim i Dariuszem Kobzdejem oraz w proteście przeciwko przetrzymywaniu w więzieniach działaczy opozycji.

W VIII 1980 w Stoczni Gdańskiej im Lenina, 23 VIII zatrzymany (z M. Chojeckim) w Gdyni, przewieziony do Krakowa, przetrzymywany kolejno po 48 godz. w AŚ, nast. 1 dzień. w areszcie domowym, 31 VIII aresztowany, 1 IX zwolniony na mocy Porozumień Sierpniowych. We IX członek Komitetu Założycielskiego NZS na UJ, współtwórca i redaktor „Biuletynu NZS”.

W XI 1980 wyjechał do Europy Zachodniej, stan wojenny zastał go w Holandii, od II 1982 we Francji. 1982-1987 redaktor nacz. emigracyjnego miesięcznika „Kontakt”; 1987-1989 pracownik paryskiego biura Radia Wolna Europa.

Zw. z paryską lożą Kopernik w ramach Wielkiej Loży Narodowej Francji, nast. z Warszawską lożą-matką Kopernik Wielkiej Loży Narodowej Polski oraz z Krakowską lożą Przesąd Zwyciężony, której był Wielkim Mistrzem. Wielki Dozorca Wielkiej Loży Narodowej Polski. Pod koniec l. 90. wycofał się z uczestnictwa w działalności lóż masońskich.

Od 1990 w Polsce. 1990-1993 dyr. Radia Kraków, 1993-1996 sekretarz redakcji dziennika „Życie Warszawy”, 1996-1997 z-ca redaktora nacz. dziennika „Życie”; od 1997 dziennikarz niezależny, felietonista tygodnika „Wprost”, miesięcznika „Nowe Państwo”, publicysta dziennika „Rzeczpospolita” zwolniony 31 I 2005 po opublikowaniu tzw. listy Wildsteina. 2006-2007 prezes TVP, od 2007 komentator polityczny dziennika „Rzeczpospolita”, od 2008 autor programu w TVP „Cienie PRL-u”, nast. „Bronisław Wildstein przedstawia”.

Od powrotu do Polski dążył do ujawnienia kulis śmierci Stanisława Pyjasa. W 2001 doprowadził do ujawnienia tajnego współpracownika SB o ps. Ketman, którym okazał się L. Maleszka. Konsultant filmu Gry uliczne (reż. Krzysztof Krauze), opartego na wydarzeniach związanych ze śmiercią S. Pyjasa.

Autor licznych książek, m.in. Jak woda (1989), O zdradzie i śmierci (1992), Brat (1992), Dekomunizacja, której nie było (2000), Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością (2003; Nagroda im. Janusza Kijowskiego), Mistrz (2004), Długi cień PRL-u (2005), Moje boje z III RP i nie tylko (2008), Dolina nicości (2008; Nagroda Literacka im. Józefa Mackiewicza), Śmieszna dwuznaczność świata, który oszalał (2009).

Laureat nagrody Fundacji im. Kościelskich (1990) oraz Nagrody im. Dariusza Fikusa za 2008 w kategorii „Twórca w mediach” (2009). Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).

Do 7 V 1976 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Krakowie w ramach SOS/SOR krypt. Optymiści.

Ewa Zając

Ogrody Zimowe, Szkło Architektoniczne, tarasy, elewacje drewniane, oranżerie, werandy, przeszklenia wintegarden

drewniane okna i drzwi pasywne, panele elewacyjne, certyfikat passive house