Janusz Kurtyka, ur. 13 VIII 1960 w Krakowie, zginął 10 IV 2010 w katastrofie lotniczej koło Smoleńska (Rosja). Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Wydz. Historyczno-Filozoficzny (1984). 1995 doktorat, 2000 habilitacja.

Pod koniec nauki w III LO w Krakowie-Nowej; kolporter pisma „Merkuriusz Krakowski i Światowy”.

Od IX 1980 w Komitecie Założycielskim NZS na kierunku historia oraz na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ, z ramienia NZS wszedł w skład Rady Naukowej Instytutu Historii UJ oraz Rady Wydziału Filozoficzno-Historycznego; II 1981 uczestnik strajku o rejestrację NZS, XI/XII solidarnościowego ze studentami radomskiej WSI,  współorganizator prelekcji dla protestujących studentów, m.in. Bogdana Cywińskiego, Wacława Felczaka, Andrzeja Friszke. Po 13 XII 1981 współtwórca (z Krzysztofem Gurbą, Markiem Kilianem, A. Nowakiem i Andrzejem Waśką) Rady Programowej NZS (zwanej potocznie grupą ekspercką), podporządkowanej podziemnemu kierownictwu NZS – Krakowskiej Komisji Wykonawczej; współorganizator grup samokształceniowych oraz Podziemnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, który prowadził też działalność na Akademii Medycznej w Krakowie; autor poradnika ABC konspiratora oraz tekstu ślubowania (opartego na rocie przysięgi żołnierzy AK), które składali członkowie grupy; 1982 współtwórca Funduszu Inicjatyw Społecznych działającego w ramach RP NZS i niosącego pomoc pozbawionym środków do życia przedstawicielom wolnych zawodów, a także rodzinom internowanych działaczy opozycji (we współpracy z Arcybiskupim Komitetem Pomocy Więzionym i Internowanym działającym przy kurii krakowskiej), uczestnik działalności wydawniczej NZS, m.in. współpracownik pisma podziemnego „Tędy”. XII 1981–1985 organizator i działacz niezależnej od struktury NZS grupy konspiracyjnej w Nowej Hucie (wraz m.in. z Jerzym Bryniakiem i Arturem Wrońskim). Wykładowca Chrześcijańskiego Uniwersytetu Robotniczego im. Prymasa Stefana Wyszyńskiego przy parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Krakowie-Mistrzejowicach. Od 1985 asystent w Pracowni Słownika Historyczno-Geograficznego Małopolski w Średniowieczu Instytutu Historii PAN, od IX 1989 starszy asystent, od 1 VII 1995 adiunkt; 1 IX 1987 – 1 IX 1988 służba wojskowa. W 1987 publikował teksty historyczne w podziemnej „Arce”.

1989–2000 przewodniczący Koła „S” krakowskich placówek Instytutu Historii PAN; od 1990 w Partii Republikańskiej, od 1991 w Koalicji Republikańskiej, od 1992 członek Partii Chrześcijańskich Demokratów, 2000 w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym. Od 1994 redaktor nacz. „Zeszytów Historycznych WiN”. 1997–2001 nauczyciel historii w V Prywatnym LO w Krakowie. 1999–2002 i 2003–2006 członek Rady Naukowej Instytutu Historii PAN. 2000–2005 dyrektor i organizator Oddziału IPN w Krakowie,  2005 -2010 prezes IPN; członek redakcji czasopisma naukowego IPN „Aparat Represji w Polsce Ludowej 1944–1989”. Od II 2002 profesor w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Przemyślu/ Państwowej Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej). 2009–2010 nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum” w Krakowie. Od 2003 prezes Zarządu Głównego Stowarzyszenia Społeczno-Kombatanckiego Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość”. Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego, Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu, Polskiego Towarzystwa Heraldycznego, Stowarzyszenia „NZS 1980”. Laureat Nagrody im. Adama Heymowskiego (1996), II nagrody w Konkursie im. Klemensa Szaniawskiego (1998), Nagrody im. Joachima Lelewela (2000), Nagrody im. Jerzego Łojka (2001), pośmiertnie Nagrody Kustosza Pamięci Narodowej (VI 2010), odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2009), pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski (IV 2010).

Autor ok. 140 publikacji naukowych z zakresu historii Polski średniowiecznej i wczesnonowożytnej oraz historii oporu antykomunistycznego w Polsce po 1944, w tym książek: Generał Leopold Okulicki „Niedźwiadek” 1898–1946 (1989), Tęczyńscy. Studium z dziejów polskiej elity możnowładczej w średniowieczu (1997), Latyfundium tęczyńskie. Dobra i właściciele (XIV–XVII wiek) (1999), Odrodzone Królestwo. Monarchia Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego w świetle nowszych badań (2001); współautor wielu opracowań zbiorowych. 

18 XII 1984 - 2 VI 1987 rozpracowywany przez Wydział II WUSW w Krakowie w ramach SOR krypt. Mieszko.

Paweł Goleń, Ewa Zając

Ogrody Zimowe, Szkło Architektoniczne, tarasy, elewacje drewniane, oranżerie, werandy, przeszklenia wintegarden

drewniane okna i drzwi pasywne, panele elewacyjne, certyfikat passive house